Komt een vrouw bij de dokter
Kluun, Komt een vrouw bij de dokter, Podium, 2003
Het is makkelijk af te geven op Kluun. Veel recensenten en lezers van ‘echte literatuur’ doen dat dan ook. Hij exploiteert de dood van zijn vrouw (zoals meer auteurs hun eigen biografie exploiteren), hij heeft alleen maar succes omdat hij zichzelf goed verkoopt (zoals meer auteurs zouden moeten doen) en hij schrijft een onthutsend plat proza dat alleen maar aanslaat bij onthutsend platte mensen (wees blij dat die hun tijd tenminste niet steken in onthutsend platte tv-programma’s).
De klachten vormen een oninteressante litanie. Boeiender is te weten: wat heeft Komt een vrouw bij de dokter dat het zo veel succes kent? Ik bedoel niet: waarom vindt het publiek het herkenbaar – wat misschien ook het geval is. Ik bedoel: wat is de intrinsieke kracht van deze roman (om het woord ‘literair’ te vermijden)? Hoe trekken plot en structuur lezers het verhaal in en roeren ze hen tot tranen? Ook voor pulp geldt immers: een bestseller komt niet uit de lucht vallen.
Mijn eigen theorie is deze. Het succes van Komt een vrouw bij de dokter is gebaseerd op dezelfde (al dan niet bewust toegepaste) truck van Max Havelaar. Net als Multatuli roept Kluun in eerste instantie andere emoties op om de emotie waarom het hem eigenlijk is te doen, de lezer des te sterker te laten voelen. Multatuli geeft zijn lezers humor en mikt op medeleven en politieke steun. Kluun geeft zijn lezers afkeer en mikt op medelijden.
Dat gaat zo. Hoofdpersoon Stijn verliest zijn jonge vrouw Carmen aan kanker. Een lezer – doodgegooid met getuigenissen over kanker – denkt dan: hè get, niet weer, dat hele verhaal over chemokuren, borstamputatie, euthanasie. Maar Stijn gedraagt zich als een klootzak. Hij gaat bijna iedere nacht uit, hij neukt zich een slag in de rondte. Daardoor voelt de lezer zich gesteund in zijn verlangen niet mee te leven. De hoofdpersoon is toch een lul? Maar ondertussen leest hij wél hoe Carmen afglijdt, afscheid van haar dochter moet nemen, enzovoort. Als Stijn tot inkeer komt, voelt de lezer zich opeens bevrijd om toch te voelen hoe erg haar lot is.
Jammer alleen dat Kluun niet zo goed kan schrijven als Multatuli. Daarom is Komt een vrouw bij de dokter alleen maar de perfecte schlager.
Maarten Dessing
22 March 2008 at 20:26
Ach Kluun, die hoort er nu ook bij. Ik zag hem op het boekenbal. Hij zal de kas van Podium aardig spekken.
23 March 2008 at 09:10
Maar wat is inhoudelijk je reactie op zijn werk? Ik zeg: het is makkelijk afgeven op Kluun – en wat doet JB? Met een zekere repressieve tolerantie laat je hem toe tot de republiek der letteren. Heb je wel iets van hem gelezen?
23 March 2008 at 20:09
JB, Bedoel je: je zag hem op tv naar het Boekenbal gaan? Of heb je daar ter plekke met hem gesproken over de maatschappelijke relevantie van en literaire trucks in zijn werk?
24 March 2008 at 11:36
Ik ben het met je eens dat zijn schrijfwijze niet kan tippen aan een Grunberg of Mulisch. Desalniettemin is het werk van Kluun (KEVBDD en De Weduwnaar) fascinerend en heb ik beide boeken verslonden. Er zit weinig uitdaging in en stof tot nadenken. Mijn buurvrouw zal het net zo fascinerend hebben gevonden als ik.
Ik heb een lezing van Kluun bijgewoond, waar hij korte verhalen en columns voorlas. Erg vermakelijk; ik heb goed gelachen.
Maar dannog is Kluun nodig in de variatie van het Nederlandse schrijversgezelschap.
Grt,
T
24 March 2008 at 11:49
Maar wat maakt het werk dan voor jou fascinerend? Wat is precies de variatie die hij aanbrengt in het schrijversgezelschap? Daar ben ik juist zo benieuwd naar.
27 March 2008 at 22:28
Geef ik af op Kluun?
En ja, ik zag hem op het boekenbal, niet op TV. Gesproken heb ik hem echter niet, gelezen evenmin.
28 March 2008 at 20:57
JB: ja. Door zo ostentatief je oordeel over zijn werk te onthouden. En te benadrukken dat hij de kas van zijn uitgeverij spekt. Ben je soms jaloers op zijn oplages?
21 May 2008 at 20:46
speculeren over het boek is niet nodig, lees het nou maar.
23 November 2009 at 22:33
Ik vond het een aangrijpend boek. Er staat zoveel gevoel in. Zoveel daden en plichten die gedaan worden en moeten worden. Ik heb bij veel stukken echt om het verhaal moeten huilen of met tranen in mijn ogen gezeten. Ik vind het boek een absolute aanrader!
26 November 2009 at 12:11
wat een ONWIJS slechte film.
niet normaal.
het acteer spel van Thijs was prima! erg goed te noemen.
de rest van het verhaal was voorspelbaar, zwak, en matig uitgedrukt
in vergelijking met het boek.
Ik zat erbij te gapen en was blij dat ie af was.
Mensen om me heen heb ik wel traantjes weg zien pinken aan het eind, wat
ook goed verfilmd en heel droevig, maar dat maakte zeker de rest van
de slechte film niet goed.
Meer negatieve verhalen gehoord van mensen die uit de bioschoop liepen.
26 November 2009 at 19:03
Thijs?
Er speelt in de hele film geen Thijs mee.
Wel even weten waar je het over hebt voor je kritiek gaat geven, dit komt behoorlijk stom over.
26 November 2009 at 19:57
Ik las dat meer: dat in de film dezelfde truc niet hetzelfde effect bereikt.
En Thijs zal wel Stijn zijn?
2 December 2009 at 10:22
Vergelijking van Kluun met Multatuli is ronduit belachelijk. Klopt van geen kanten. Deze recensent weet echt niet waar hij het over heeft. Bovendien is die Stijn nooit tot inkeer gekomen. Hij is en blijft de eeuwige nutteloze macho.
6 December 2009 at 21:19
Beste Mirjam, waarom vind je de vergelijking ‘ronduit belachelijk’? Als je zo stellig beweert dat ik niet weet waarover ik het heb, hoor ik graag een paar argumenten. Of tenminste één.
15 January 2010 at 12:29
Lees dit nu pas. Tja, ik vind dat Kluun helemaal nergens op mikt, behalve een goede verkoop van zijn oppervlakkig boekje dat bovendien één en al jatwerk is. Ik heb het boek gelezen, omdat ik het gekregen heb. Persoonlijk zou ik het nooit gekocht hebben.
Max Havelaar is een monument in de Nederlandse literatuur. Er komt helemaal geen jatwerk in voor. Het zijn gewoon twee heel verschillende boeken en in geen enkel opzicht met elkaar te vergelijken. Het boek van Kluun gaat voornamelijk over zichzelf en de oppervlakkigheid van het leven (uitgaan, mode, vrouwen en voetbal) en in het boek van Multatuli wordt het onrecht dat mensen wordt aangedaan beschreven. Ik zie het boek van Kluun meer als een soort van uit de hand gelopen tijdschriftverhaal.
16 January 2010 at 15:25
Dat Kluun alleen schrijft over wat jij oppervlakkige dingen noemt, wil toch niet zeggen dat hij zich niet kan bedienen van dezelfde literaire trucs als Multatuli? Veel meer beweer ik niet.
17 November 2010 at 20:12
wat een gezeik!!
probeer het zelf maar eens te doen!
17 May 2011 at 19:21
mensen kom niet haten bij een boek, als je het haat nou probeer het zelf eens?ja probeer het zelf verdiep jij je maar eens!nee dat kun je niet, je wilt een ander alleen maar pijn doen je weet niet als je iemand loopt af tekatten als je die gene raakt!wees toch niet zo kansloos om negatief te reageren dat laat alleen zien dat je iemand pijn wilt doen
kansloooos